06/03/2026
Endüstri Mühendisliği öğrencimiz olan, aynı zamanda Mühendislik Fakültesi öğrenci temsilcisi olarak aktif görev üstlenen İrem Yılmaz, 2026 bahar döneminde Erasmus+ programı kapsamında İtalya’da eğitimine devam ediyor. Università degli Studi di Perugia’da geçirdiği bu süreçte yalnızca akademik değil; kültürel ve kişisel anlamda da önemli deneyimler kazanan Yılmaz, Erasmus yolculuğunu kendi gözünden kaleme aldı.
Erasmus Deneyimi: Perugia’dan Notlar
2026 bahar döneminde Erasmus+ kapsamında İtalya’daki Università degli Studi di Perugia’ya geldim. Gelmeden önce herkes “çok güzel olacak” diyordu ama bunun ne demek olduğunu gerçekten ancak buraya gelince anlıyorsun. Çünkü Erasmus sadece başka bir ülkede okumak değil. İlk günler kolay değil. Ev bulmaya çalışıyorsun, bir sürü şeyi anlamıyorsun, dil ayrı bir stres. Bazen gerçekten durup “ben şu an ne yapıyorum” diye düşündüğüm anlar oluyor. Ama sonra bir şey değişiyor. Yavaş yavaş çözmeye başlıyorsun. Kayboluyorsun ama yolunu buluyorsun. Anlamıyorsun ama öğreniyorsun. Ve en önemlisi, fark etmeden kendine güvenin artıyor.
Perugia’ya alışmam düşündüğümden daha hızlı oldu. Şehir küçük ama kendine has bir havası var. Dar sokaklar, yokuşlar, küçük meydanlar…
Bir süre sonra aynı yerlerden geçerken kendini yabancı hissetmemeye başlıyorsun. Hatta bazen içinden “burası artık biraz benim” diyorsun.
Okul tarafı da benim için düşündüğümden farklıydı.
Dersler sadece dinleyip çıkılan şeyler değil. Daha çok konuşuyorsun, tartışıyorsun. Herkes farklı bir yerden geliyor ve aynı konuya farklı bir açıdan bakıyor. Bazen bir derste biri bir şey söylüyor ve gerçekten durup düşünüyorsun:
“Ben bunu hiç böyle görmemiştim.” O an fark ediyorsun ki Erasmus sana sadece bilgi değil, bakış açısı kazandırıyor.
İtalya’da hayatın akışı ise bambaşka. Sabahları hızlı bir espresso ile başlıyor gün. Öğleden sonraları hayat yavaşlıyor. İnsanlar oturuyor, sohbet ediyor, etrafı izliyor. Kimsenin acelesi yok gibi. Akşamüstü ise aperitivo zamanı. Ama aslında mesele ne içtiğin değil. Mesele o an. Birlikte olmak, konuşmak, gülmek… Günün yavaşça kapanması gibi.
Bir gün küçük bir meydanda oturup pizza yerken etrafı izliyordum. Kimse acele etmiyordu. Kimse telaşlı değildi. Herkes sadece o anın içindeydi. Ve düşündüm: Belki de hayatı biraz daha böyle yaşamak gerekiyordur.
Erasmus’un en güzel yanlarından biri de sürekli yeni yerlere gidebilmek oldu. Şu ana kadar Florence, Assisi, Siena, Rome ve Spoleto’yu görme fırsatım oldu. Her şehir farklı bir his bırakıyor. Ama en güzeli şu: her seferinde biraz değişerek dönüyorsun.
Ama dürüst olmak gerekirse…
Erasmus’un en güzel tarafı şehirler de değil, dersler de değil. İnsanlar. Farklı ülkelerden insanlarla tanışmak, aynı masada oturmak, sohbet etmek… Ve bir noktada fark ediyorsun: Aslında hepimiz sandığımız kadar farklı değiliz. Bir akşam Perugia’da gün batımını izlerken bunu çok net hissettim. Ve o an içimden şu geçti: Erasmus sadece başka bir ülkede olmak değil… Biraz kendine yaklaşmak gibi. Şu an hâlâ bu sürecin içindeyim ama şimdiden şunu söyleyebilirim: Bu deneyim bana en çok şeyi planladığım anlarda değil, hiç planlamadığım anlarda öğretti. Ve belki de en önemlisi: Kendime olan güvenim, fark etmeden arttı. Ve galiba en güzel tarafı da şu: Bu daha bitmedi. Daha yeni başlıyor.

Detaylar için: https://www.istinye.edu.tr/tr/mdbf/e-bulten